سلامت پوست و مو

انگل دمودکس و کودکان

انگل دمودکس و کودکان

با گسترش آگاهی ها از وجود کنه های پوستی نظیر انگل دمودکس، بسیاری از خانواده ها برای کودکان خود مضطرب هستند. درواقع مادران نگران احتمال ابتلا یا انتقال انگل دمودکس به کودکان یا نوزادان خود هستند و در این خصوص سوالاتی را مطرح می کنند.
در طول مقاله پیش رو قصد داریم که در ابتدا این انگل های پوستی را بررسی کرده و احتمالات مربوط به ابتلای این رده سنی را بررسی کنیم.

انگل های دمودکس چه موجوداتی هستند؟

انگل دمودکس نوعی کنه پوستی محسوب می شود و بسیار ریز و در ابعاد میکروسکوپی است. این انگل که شباهت بسیاری به کرم دارد، یک موجود هشت پا بوده و به دسته عنکبوتیان نزدیک است. گونه های فراوانی از دمودکس ها کشف شده است که تنها دو گونه از آن ها در انسان شیوع دارند:

  • دمودکس فولیکولاروم
  • دمودکس برویس

این دو گونه از کنه های پوستی در ریشه یا فولیکول های مو و یا غدد چربی پوست زندگی می کنند و با تغذیه از مواد مغذی موجود در این نواحی، باعث بروز بسیاری از عارضه های پوست و مو همچون موارد زیر می شوند:

انگل دمودکس | آنجکس

آیا انگل های دمودکس مسری هستند؟

در پاسخ به این سوال باید بگوییم: بله!

راه های زیادی جهت انتقال این انگل ها از فردی به فرد دیگر وجود دارد که تماس فیزیکی یا استفاده از وسایل شخصی مشترک یکی از آن ها است. البته گفتنی است که احتمال انتقال این انگل همچون سایر انواع باکتری، از راه هوایی ممکن نیست. چرا که حرکت دمودکس ها تنها روی پوست است و قابلیت جهش ندارند.

در واقع انگل دمودکس که باعث بروز یا تشدید عارضه هایی نظیر روزاسه، آکنه، بلفاریت و غیره می شود، عمدتا در فولیکول های مو یا غدد چربی پوست زندگی می کند. این کنه ها با پایان روز و وقوع تاریکی در محیط، به سطح پوست می آیند و با حرکت روی آن، اقدام به جفت گیری می کنند.
دمودکس ها تمام روشنایی روز را در ریشه مو و غدد چربی مخفی می شوند و از مواد مغذی موردنیاز پوست و مو تغذیه می کنند. تنها حالتی که امکان مشاهده یا سرایت انگل دمودکس وجود دارد، زمان هایی است که این کنه در سطح پوست در حال حرکت است. بنابراین، احتمال ابتلا یا انتقال انگل دمودکس به کودکان یا نوزادان، معمولا از طرف افرادی رخ می دهد که عضو یک خانواده هستند یا به صورت شبانه روزی با یکدیگر زندگی می کنند.

انگل های دمودکس و اطفال

با توجه به اینکه اعضای یک خانواده و افراد صمیمی به صورت تمام وقت با یکدیگر هستند و حتی از وسایل مشترکی مانند حوله، بالش، شانه، لیوان و غیره استفاده می کنند، سرایت انگل دمودکس را بیشتر می کند. البته تحقیقات نشان می دهد که احتمال ابتلا یا انتقال انگل دمودکس به کودکان یا نوزادان بسیار کم است و افراد در سن بلوغ، درصد ابتلای بیشتری را نشان می دهند. اما علت این موضوع چیست؟

چرا احتمال ابتلا به انگل دمودکس در انواع رده سنی، متفاوت است؟

اگرچه تحقیقات حاکی از آن است که احتمال ابتلا یا انتقال انگل دمودکس به کودکان بسیار کم است، مراقبت ها و ملاحظات باید همواره انجام شود. با این وجود، آمارها نشان می دهد که بیشتر جوانانی که در سن بلوغ قرار دارند با تراکم بیش از حد دمودکس ها مواجه می شوند. [1]
علت این امر، به تولید بیشتر سبوم که همان چربی پوست است باز می گردد. در واقع دوران بلوغ و جوانی زمانی است که ترشح این چربی از غدد پوست، به شدت افزایش می یابد که باعث می شود مواد غذایی مورد نیاز این انگل ها به خوبی فراهم شود. دقیقا به همین علت ابتلا و انتقال این کنه ها در کودکان و نوزادان با رده سنی بسیار پایین شایع نیست. چراکه میزان ترشح سبوم در آن ها در پایین ترین حالت ممکن قرار دارد. بنابراین، محیط بدن در این سن جهت رشد یا افزایش تراکم دمودکس ها مساعد نیست!

تست آنلاین دمودکس آنجکس و توجه به رده سنی!

اگر تاکنون تست دمودکس آنجکس را انجام داده باشید، حتما با این سوال مواجه شده اید که شما در چه گروه سنی قرار دارید؟

سن در تست دمودکس | آنجکس

به طورکلی انگل های دمودکس محیطی را برای رشد و ازدیاد خود مناسب می بینند که سرشار از مواد غذایی همچون سبوم باشد. این شرایط در جوانان و سنین بلوغ کاملا مساعد به نظر می آید. از طرفی سیستم ایمنی همواره یک مانع جدی و اساسی برای کنه ها محسوب می شود. درنتیجه، افرادی که به دلیل سن زیاد یا بسیاری از عارضه ها یا مصارف دارویی از یک سیستم ایمنی ضعیف برخوردار هستند، با مشکل تراکم دمودکس ها روبرو خواهند بود.

گفتنی است که این دو عامل اساسی یعنی میزان تولید چربی یا سبوم و کاهش سطح ایمنی بدن در افزایش تراکم آن ها موثر است. استفاده از تریتمنت ضد دمودکس آنجکس به همه افراد و جهت پیشگیری از ازدیاد دمودکس ها توصیه می شود؛ اما افرادی که احتمال ابتلا یا انتقال در آن ها بیشتر است باید به کارگیری پروتکل های مبارزه با دمودکس ها را جدی تر بگیرند.

چگونه از شر دمودکس ها و احتمال بازگشت آن ها نجات پیدا کنیم؟

اگرچه احتمال ابتلا یا انتقال انگل دمودکس به کودکان یا نوزادان کم است، توجه داشته باشید که این احتمال همچنان وجود دارد. بنابراین، به‌کارگیری توصیه هایی جهت کمک به از بین رفتن این انگل های پوستی در کودکان و سایر افراد پیشنهاد می شود.

رعایت نکات زیر همواره توصیه می شود:

  • تلاش کنید که از لوازم شخصی مانند حوله، لیوان، لباس، شانه، بالش و غیره دیگران حتی اعضای خانواده خود استفاده نکنید.
  • البسه خود مخصوصا مواردی مانند روبالشی، ملحفه و سایر اقلام خواب خود را که در تماس مستقیم با پوست هستند را مرتبا بشویید. سپس آن ها را در معرض تابش نور خورشید قرار داده و اجازه دهید که باد و آفتاب این البسه را خشک کنند.
  • اسپری پی دی تی از مواد طبیعی و گیاهی تهیه شده است و به کارگیری آن هر شب، روی اجسام و لوازم شخصی بلامانع است. وسایل شخصی خود همچون لیوان، روبالشی، حوله و غیره را که تماس زیادی با آن ها دارید، هر روز اسپری کنید.
  • در صورت امکان، روزانه دوبار دوش آب سرد و بدون مواد شوینده بگیرید و پوست خود را مرتبا تمیز نگه دارید.

آنجکس چگونه انگل های دمودکس را از بین می برد؟

اگرچه هدف اصلی محصولات و تریتمنت ضد دمودکس آنجکس کمک به از بین بردن انگل ها مخصوصا انگل دمودکس مایت است، فورمولاسیون گیاهی و طبیعی آن باعث شده است که استفاده از آن جهت مصارف روزانه بلامانع باشد. به کارگیری آن ها حتی در شرایطی که تراکم دمودکس ها شدت نیافته است نیز در کاهش التهابات پوستی، جلوگیری از بروز بسیاری از عارضه های پوست و مو و ازدیاد دمودکس ها و سایر انگل ها در این نواحی موثر است.
دقت داشته باشید که به‌ کارگیری خودسرانه برخی مواد آرایشی بهداشتی با محتویات روغنی باعث تغذیه بیشتر دمودکس ها و ازدیاد آن ها در پوست و مو می شود. به عنوان مثال اگرچه روغن درخت چای از ترکیبات طبیعی و گیاهی محصولات آنجکس محسوب می شود، استفاده از آن به تنهایی و بدون روش های مراقبتی، منجر به تغذیه انگل ها می شود.
تریتمنت ضد دمودکس آنجکس، ترکیبات گیاهی را در کنار یکدیگر قرار داده است و با ارائه پروتکل مراقبتی ویژه ای به حذف دمودکس ها در پوست و مو کمک می کند. درواقع این محصولات در بازگشت دوباره سلامتی و زیبایی پوست و موی شما موثر هستند.

مرجع:

Basta-Juzbašić, Aleksandra, Jasenka Škrlin-Šubić, and Suzana Ljubojević. “Demodex folliculorum in development of dermatitis rosaceiformis steroidica and rosacea-related diseases.” Clinics in dermatology 20.2 (2002): 135-140

Related Posts

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *